Bu doktor aynı fikirde değil
Televizyon kapalıydı. sokaktaki otomobil seslerinin dışında, oda sessizdi. Yataktan çıkmaya takatim yoktu, beyaz tavana bakıyordum. İki hafta önce, 11 Eylül'de, kız kardeşim işyerinin bulunduğu Dünya Ticaret Merkezi'nde hayatını kaybetmişti. Cenaze törenini planlamaya yardım etmiştim ve dairesini boşaltmıştım. Sonra bedenim tükendi.
Hayatımda ilk defa içimden hiçbir şey yapmak gelmedi; ne bir şeyler okumak, ne yazmak, hatta müzik dinlemek bile. Psikoterapiye gittim, bir sinagogu, bir kiliseyi, dairelerin içinde yürüyüp ziller çaldığım bir Budist tapınağını ziyaret ettim.
Antidepresanın faydalı olacağını düşünmüyordum, fakat birini denemeye karar verdim. Belki de kederimi bir "gelişim deneyimi" olarak daha uzun bir süre yaşamalıydım. Fakat kısa sürede kendimi daha iyi ve mutlu hissettim. Ayrıca hastalık ve tedavisine dair düşüncelerim değişti.
(Yazının tamamı Newsweek Türkiye'de)
